کاربر گرامی، وبسایت در حال بروزرسانی میباشد. با تشکر از شکیبایی شما

توصیه‌های انجمن سرطان آمریکا برای تشخیص زودهنگام سرطان پستان

تشخیص زودهنگام سرطان پستان و درمان با بروزترین روشهای درمان مهم‌ترین راهکار پیشگیری از مرگ و میر ناشی از این بیماریست. درمان موفقیت آمیز سرطان پستان در مراحل اولیه بیماری که بافت توموری کوچک بوده وهنوز پخش نشده راحت‌تر صورت خواهد گرفت. انجام آزمایشات منظم غربالگری معتبرترین راهکار برای تشخیص زودهنگام سرطان پستان  است. انجمن سرطان آمریکا برای جمعیت عادی زنان و جمعیت زنان پر خطر از نظر ابتلاء به سرطان پستان دستورالعمل‌هایی را منتشر کرده است.

 

آزمایشات غربالگری چیست؟

هدف آزمایشات غربالگری در سرطان پستان تشخیص بیماری پیش از ظهور علائم بیماری (نظیر توده های قابل لمس ) است. غربالگری به آزمایشات و معایناتی اطلاق می شود که با هدف تشخیص بیماری در مورد افرادی که هیچ علائمی از بیماری ندارند به کار می رود. تشخیص زودهنگام به معنای تشخیص بیماری پیش از شروع علائم است.

سرطان‌های پستانی که حین آزمایشات غربالگری تشخیص داده می شوند در اغلب موارد کوچک‌تر و محدود به بافت پستان هستند. اندازه توده سرطانی پستان و میزان گسترش آن از مهم‌ترین عوامل  تشخیص زودهنگام بیماری در بیماران است.

 

 توصیه انجمن سرطان آمریکا برای برنامه ﻏﺮﺑﺎﻟﮕﺮی ﺳﺮﻃﺎن ﭘﺴﺘﺎن در جمعیت عادی زنان

این دستورالعمل‌ها برای زنانی‌است که خطر ابتلاء به سرطان پستان در آنها با جمعیت عادی زنان برابر است. بر مبنی برنامه های غربالگری، خطر ابتلاء به سرطان پستان در یک زن در صورتی برابر با خطر ابتلاء جمعیت عادی در نظر گرفته می شود که سابقه ابتلاء فردی، یا خانوادگی قوی به سرطان پستان نداشته، واجد جهش ژنتیکی شناخته شده افزایش دهنده خطر ابتلاء به سرطان پستان (نظیر جهش در ژن  BRCA) نبوده، و پیش از ۳۰ سالگی تحت هیچگونه اشعه‌درمانی ناحیه سینه قرار گرفته نباشد.

توجه:

زنان ۴۰ تا ۴۴ ساله می توانند برنامه غربالگری ماموگرام سالانه را انجام دهند.

زنان ۴۵ تا ۵۴ ساله باید هر سال ماموگرام انجام دهند.

زنان ۵۵ ساله و بالاتر می‌توانند انجام ماموگرام را به یک سال درمیان تغییر داده، یا همان برنامه ماموگرام‌های سالانه را برگزینند. برنامه غربالگری باید تا زمانی که یک زن سالم است و انتظار می‌رود ۱۰ سال یا بیش‌تر عمر کند ادامه پیدا کند.

خانمها باید آگاهی کامل کسب نمایند که با انجام مامو گرام برنامه های غربالگری سرطان پستان چه بهره ای خواهند برد و این آزمایش قادر به مشخص نمودن چه مواردی هست و چه مواردی را نمی تواند مشخص نماید.

 

ماموگرام‌ها

ماموگرام‌های منظم می‌توانند در تشخیص مراحل اولیه سرطان پستان، که درمان پذیرترین وضعیت بیماریست بسیارکمک کننده باشد. ماموگرام می‌تواند تغییرات پستان را که احتمال سرطانی شدن دارد سال‌ها پیش از بروز علائم فیزیکی شناسایی کند. نتایج چند دهه تحقیق نشان می‌دهد که احتمال تشخیص زودهنگام سرطان پستان در زنانی که ماموگرام‌های منظم دارند بیشتر رخ داده، این افراد کم‌تر نیاز به درمان‌های تهاجمی نظیر جراحی برداشتن پستان ماستکتوکی (mastectomy) و شیمی درمانی داشته، احتمال بهبودی نیز در آن‌ها بالاست.

 

ماموگرام‌ها بی‌نقص نبوده، قادر به تشخیص برخی سرطان‌ها نیستند. گاهی یک زن به آزمایشات بیشتری نیاز دارد متوجه شود آنچه در ماموگرام پیدا شده است سرطانی است یا خیر. احتمال بسیار ضعیفی هم وجود دارد که حین ماموگرام توده سرطانی تشخیص داده شود که حتی اگر حین غربالگری تشخیص داده نمی شد هیچ مشکل جدیی برای فرد در طول حیاتش ایجاد نمی کرد. آگاهی کامل زنان به آنچه از ماموگرام می توانند داشته باشند و فواید و محدودیت‌های غربالگری ضروری است.

 

معاینه‌ی بالینی و خودآزمایی پستان

تحقیقات فواید روشن معاینات  جسمانی منظم پستان توسط متخصص (معاینات بالینی پستان) یا خودآزمایی پستان (معاینه پستان توسط خود فرد) را نشان نداده است. شواهد اندکی وجود دارد که نشان می‌دهد این آزمایشات به تشخیص زودهنگام سرطان پستان هنگامی که زنان غربالگری ماموگرام نیز انجام می‌دهند کمک می‌کند. اغلب زنان طی فعالیت های معمول نظیر حمام گرفتن یا پوشیدن لباس متوجه علائم سرطان پستان (نظیر حضور توده) می شوند. زنان باید با چگونگی ظاهر و احساس شدن طبیعی پستان آشنا باشند تا هر گونه تغییری را به سرعت به پزشک معالجشان اطلاع دهند.

 

پیشنهادات انجمن سرطان آمریکا درباره غربالگری جمعیت زنان پرخطر

زنانی که به دلایل خاصی در معرض خطر بالای ابتلاء به سرطان پستان هستند باید معمولاً از ۳۰ سالگی MRI و ماموگرم سالانه انجام دهند که آغاز می‌گردد. این عمل شامل زنانی می‌شود که:

 

 1- خطر مادام العمر ابتلاء به سرطان پستان در آنها بر مبنی ابزار سنجش خطر ابتلاء که بیش‌تر بر پایه‌ی سابقه‌ی خانوادگی هستند، حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد یا بالاتر است.

2-  جهش ژنی شناخته شده BRCA1 یا BRCA2 (طی انجام آزمایش ژنتیکی) دارند.

3- با وجودآنکه خودشان آزمایش ژنتیکی انجام نداده اند، دارای اقوام درجه یکی(والد، برادر، خواهر یا فرزند) هستند که جهش ژنی  BRCA1 یا BRCA2 دارند.

4- سابقه اشعه‌درمانی سینه در سنین ۱۰ تا ۳۰ سالگی داشته‌اند.

5- سندرم لی-فرامنی (Li-Fraumeni)، کاودن (Cowden) یا بانایان-ریلی- رووالکابا (Bannayan-Riley-Ruvalcaba) داشته‌اند یا اقوام درجه یکی دارند که به یکی از این سندرم‌ها مبتلاست.

6- انجمن سرطان آمریکا غربالگری MRI را برای زنانی که خطر ابتلا به سرطان پستان در آن‌ها کمتر از ۱۵ درصد است توصیه نمی‌کند.

 

شواهد کافی برای توصیه یا رد غربالگری MRI در مورد زنانی که بر اساس عوامل خاصی مانند عوامل زیر خطر مادام‌العمر بالاتر ابتلاء به سرطان پستان دارند وجود ندارد:

سابقه شخصی ابتلاء به سرطان پستان، کارسینوم درجای مجاری پستان(DCIS)، کارسینوم درجای لبولار(LCIS)، هاپرپلازی غیر طبیعی مجاری پستان (ADH)، یا هایپرپلازی غیرطبیعی لابولار (ALH)

 

پستان‌های به شدت  متراکم  یا ناهمگون در نمای ماموگرام

MRI در صورت نیاز باید همراه با غربالگری ماموگرام  بکار رود نه جایگزین آن. زیرا با وجودیکه به نظر می رسد احتمال تشخیص سرطان از طریق MRI بیشترباشد، برخی سرطان‌ها را که ماموگرام تشخیص می‌دهد تشخیص نمی‌دهد.

بیش‌تر زنانی که خطر بالای ابتلاء به سرطان پستان دارند باید از ۳۰ سالگی تا زمانی که سالم هستند تست های غربالگری با MRI  و ماموگرام آغاز کرده، ادامه دهند. اما افراد پر خطر، باید هر اقدامی را زیر نظر درمانگرانشان با در نظر گرفتن شرایط شخصی و ترجیحاتشان آغاز کند.

 

ابزاری سنجش خطر ابتلاء به سرطان پستان

ابزارهای سنجش خطر بسیاری در دسترس است که به متخصصان جهت تخمین خطر ابتلا به سرطان پستان در یک زن کمک می کنند. این ابزار با توجه به ترکیب عوامل خطر و پیش فرض های مختلف تخمین‌های تقریبی، و نه دقیق از خطر ابتلا به سرطان پستان ارائه می‌دهند.

از آنجایی که ابزارهای مختلف از عوامل متفاوتی برای تخمین خطر استفاده می‌کنند احتمال دارد میزان خطر‌ تخمین زده شده برای یک فرد خاص با استفاده از ابزارهای متفاوت اعداد متفاوتی باشد. در کلام ساده، دو مدل می‌توانند به راحتی تخمین‌های گوناگونی برای خطر ابتلاء یک فرد به سرطان ارائه دهند.

 

ابزارهای سنجش خطری که سابقه ابتلاء اقوام درجه یک (اولاد، برادر و خواهرها، و فرزندان) و درجه دو (نظیر خاله ها، عموزاده ها، دایی زاده ها، خاله زاده ها، و عمه زاده ها) را در هر دو طرف خانواده در نظر می گیرند باید همراه با دستورالعمل‌های ACS  مورد استفاده قرار گیرد، تا مشخص گردد آیا یک فرد باید تحت غربالگری MRI قرار گیرد یا خیر. به کارگیری هر یک از این ابزارهای سنجش خطر و تفسیر نتایج آن‌ها باید از طریق مشاوره فرد با درمانگرش مشخص شود.